Ostatni odcinek Wakacji z Alojzym Lyską – Jesiyń dobry czas na klechdy

Ostatni odcinek Wakacji z Alojzym Lyską – Jesiyń dobry czas na klechdy

6 wyświetlaj
0

Nastała już jesiyń. Od downa to dobry czas na rozprowki o straszkach. Chcymy wōm przedstawić dwie historyje, kiere kiedyś ôpedziała nōm Maria Duda z Chmielnika.
*

Nasi tata byli szewcym i do szewcowanio potrzebowali całych skōr. Oni byli bez nogi, tōż mamy posyłali po te skōry ku Katowicom. Pamiyntōm, za Niymca to było, jakoś pod jesiyń. Wybrali sie mama po te skōry. Jak to bez wojna – cugi roztōmajcie chodziły. Tyn mamin cug nazod sie fest ôpōźnił, że do Nowego Bieronia przijechoł kole pōłnocy. Idōm mama z tymi skōrami do dom, bez Kopōń. Idōm, idōm… Widno, miesiōnczek świyci. Jak byli wele Kopōńskiego Stawu, jak droga szyroko – leży chop. W poprzyk!
Mamie sie nogi ze strachu ugiyny. Cóż teroz? Kaj iść? Tōż tak bokami ôbchodzili chopa, z daleka. A po cichu szli, ani niy dychali. Jak już byli może dziesiyńć kroków za nim, usłyszeli głośny rechot, potym plusk w stawie. Taki plusk, że woda sie daleko rozpyrskła i ôbloła mamy. Wtynczos sie mama obejrzeli: na drodze niy było nikogo. – Utopel to musioł być! Wtożby inny? – pomyśleli.
Teroz już wiedzieli, kogo spotkali. Wystraszyni ruszyli drab ku chałpie. Jak przylecieli do dōm, byli cali zgrzōni, oczy mieli wielki ze strachu jak koble. Zaroz wszystkim ôpedzieli, ômn tym, co sie jim przitrefiło. Bez tōż to tak dobrze pamiyntōm.
No i drugi zdarzyni.
Robiły my we fabryce. Przyszło nōm iść z kuzynkōm Helynōm z popołudniowej dniówki. A Helyna miała zolytnika, kiery jōm zawdy ôdprowadzoł bez las. Szły my razym ś nim. Mioł ôn gitara i tak na nij pinkolił i podśpiywywoł. Za Wilkowym Młynym ôroz zolytnik sie wrōcił i dalij musiały my iść same. Widno było, żebyś igła znod. Patrzymy, a na ławie nad Gostyniōm siedzi chopek i chudymi nogami se plusko w rzyce. Na gowie mo czopeczka na bakier, na sobie taki krōtki szakiecik. Nic niy godo, ino macho tymi nogami. My z Helenōm ani słowa niy umiały przepedzieć, co nōm tak dech chyciło. Teroz co? Kiero pōjdzie piyrszo? Już niy pamiyntōm kiero kierej wycisła do przodku. A ino z boka my sie przekludzały. Malutki chopeczek siedzi, nic niy godo, ino sie pulto. A my, kroczek po kroczku, po tej wąskij ławie za nim… Jak my przeszły, a ruszyły, to my sie zatrzimały dopiyro wele Kapiasōw na rogu. Jo zdyszano pytom sie kuzynki:
– Coś ty widziała?
– A coś ty widziała?
To samo my widziały: malutkigo chopka na ławie! W środku nocy! Ludzie u nos padali, że za starej Polski jedyn chop z Bieronia sie tam utopił. I ôn sie tam mo pokazywać, bo coś chce od ludzi.

O autorze

Twój adres e-mail nie będzie opublikowany. Wymagane pola są zaznaczone*